mobile logo

Heilige huisjes bestaan niet meer

Door: Margreet Woessner

De berichtgeving over de salarisverlaging van oudere werknemers door Capgemini, maakt de discussie over de noodzaak van loopbaanflexibiliteit en duurzame inzetbaarheid actueler dan ooit.

Verticale loopbaanpaden
Qidos voorzag al veel langer dat maatschappelijke en economische ontwikkelingen het huidige, traditionele loopbaanpad zou doen wankelen en startte daarom een jaar geleden het platform www.loopbaanflexibiliteit. Om samen met grote, innovatieve organisaties te bespreken hoe vooruit te lopen op deze ontwikkelingen en naast horizontale, ook verticale loopbaanpaden te ontwikkelen. Toen waren we onze tijd vooruit en nu, nog geen jaar later, tonen de perikelen bij Capgemini aan dat deze discussie meer dan actueel is.

Relatie werkgever- werknemer
Niet alleen carrièrepaden veranderen, ook de relatie werkgever-werknemer. Deze wordt steeds gelijkwaardiger. In het licht van maatschappelijke, maar zeker ook de economische ontwikkelingen, kijken organisaties steeds meer of mensen wel verdienen naar wat ze opleveren. De tijd dat mensen ‘hun tijd wel uitzitten’ tot ze met pensioen kunnen, is echt voorgoed voorbij.

Nieuwe visie op werken
Het vraagstuk van deze tijd voor werkgever én werknemer, wordt hoe werknemers hun toegevoegde waarde kunnen behouden. En dat vereist een nieuwe visie op werken. Werknemers moeten of meegroeien met de ontwikkelingen in hun werkveld of accepteren dat de vaardigheden die ze beheersen, in de loop der tijd afnemen in waarde. En daar dan ook hun leven op inrichten. Hoezo gaan hypotheekverstrekkers er vanuit dat je salarismodel een rechte, stijgende lijn is en blijft?

Onderling uitwisselbaar
Organisaties moeten er daarentegen alles aan doen om werknemers de mogelijkheden te bieden om te blijven groeien en ontwikkelen. Binnen én buiten de organisatie, in beider belang. Digitalisering maakte het al zo gewoon voor ons om grensoverschrijdend te denken, sterker nog, om geen grenzen meer te ervaren. Zijn nu de grenzen van het traditionele loopbaanpad en beloningssysteem aan de beurt? En komen we dan samen – werkgever en werknemer – tot een flexibel stelsel, een matrix, waar leren, werken en vrije tijd elkaar niet lineair opvolgen, maar onderling uitwisselbaar zijn? Waar mogelijkheden zich niet beperken tot de grenzen van een organisatie of beroepsgroep, maar zich uitstrekken tot de randen van je eigen voorstellingsvermogen? Dat zou mooi zijn. Een utopie? Niet te realiseren? Teveel onzekerheden, haken en ogen? Ik heb het antwoord niet. Wel weet ik dat we in een hele spannende tijd leven waarin heilige huisjes omvallen en rigoureuze omwentelingen plaats (gaan) vinden.

Terug naar overzicht

Meer blogs